کیانوش عیاری: از اداره نظارت و ارزشیابی با من تماس نگرفته‌اند

[ad_1]

ابراهیم داروغه‌زاده معاون نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی، هفته‌ی گذشته از رفع توقیف فیلم‌های «خانه دختر»، «خانه پدری» و «پارادایس» خبر داد. براساس گفته‌های داروغه‌زاده، راه‌حلی برای اکران فیلم توقیف‌شده‌ی کیانوش عیاری هم پیدا شده است. مشکلی که البته کیانوش عیاری به وجود آن معتقد نیست.

کیانوش عیاری بعد از اعلام امکان اکران فیلم توقیف‌شده‌ی «خانه پدری»، از طرف معاون نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی،‌ در گفت‌گویی خبر داد حاضر نیست برای اکران فیلمش، سکانسی از آن را حذف کند و از دلایلش درباره‌ی بی‌مشکل بودن فیلمش گفت:

از اینکه بالاخره فیلم «خانه پدری» اکران می‌شود، چه احساسی دارید؟ ‌
اینکه بالاخره فیلم‌های توقیفی نمایش داده می‌شوند، ‌باید این موضوع را به فال ‌نیک گرفت. هرچند که معتقدم دست‌کم درباره فیلم خودم مشکلی وجود نداشت. اصلا از ابتدا نباید توقیف می‌شد. حالا هم که خبر رفع توقیف آن آمده، خوب چه بهتر.

با رده‌بندی سنی تماشاگران «خانه پدری» موافقید؟ ‌
درکل با رده سنی موافق نیستم. با این‌حال دست‌کم درباره‌ی فیلم «خانه پدری» موافقت خودم را اعلام می‌کنم. چون به‌هیچ‌وجه حاضر نیستم آن سکانس مورد بحث را از فیلمم حذف کنم. چون اگر می‌خواستم حذف کنم، ‌اصلا چرا فیلم را ساخته‌ام؟!

از سوی اداره نظارت با شما تماسی گرفته نشده؟ ‌
تاکنون شاهد هیچ تماسی نبوده‌ام.

شنیده‌ام این روزها درگیر ساخت سریالی در تلویزیون هستید. می‌دانم ساخت این سریال به دهه ٨٠ برمی‌گردد، اما حالا چرا قصد ساختن آن را دارید؟ ‌
واقعیت این است که زمان تصویب و ساخت سریال به دوران بیماری و بعد از فوت همسرم برمی‌گشت. یادم می‌آید بعد از فوت همسرم، آقای حسن اسلامی‌مهر به دیدنم آمده بود. آن‌موقع بعد از کلی صحبت، ‌دست‌آخر به آقای اسلامی گفتم به دلیل فقدان همسرم خیلی حوصله کارکردن ندارم و تا چهار، پنج ماه نمی‌توانم کار کنم. آن‌موقع من حتی پول از تلویزیون گرفته بودم، اما آقای اسلامی‌مهر بزرگوارانه به من گفت شما هیچ تعهدی به تلویزیون ندارید. نه‌تنها چهار، پنج ماه، ‌بلکه چهار، پنج سال هم می‌توانید نسازید! بعد از آن هم واقعا چهار، پنج سال طول کشید تا رسیدیم به امروز که دوباره پروژه در حال شروع‌شدن است.

می‌دانم نام اولیه سریال «٨٨ متر» بود که بعد یک‌متر آن کم و عنوانش «٨٧ متر» شد. البته دلیل تغییر اسم را می‌توان حدس زد، اما موضوع سریال درباره چیست؟
من فیلم‌نامه را در سال ١٣٨٧ به تلویزیون دادم. موضوع آن درباره مالک یک آپارتمان ٨٨ متری است که کلاهبرداری می‌کند و خانه را به ١٢، ١٣ نفر می‌فروشد.

حالا چرا این سریال مدتی متوقف شده؟
شاید کمی بی‌انگیزه شده‌ام!

چرا؟!
واقعا نمی‌دانم، اما مثلا چیزی حدود هفت سال از عمرت را پای فیلمی می‌گذاری و بعد توقیف می‌شود. حالا برخی از فیلم‌ها خوشبختانه این شانس را دارند که در گذر زمان بیات نمی‌شوند، اما من نمی‌دانم که این حالت مشمول فیلم‌هایم می‌شود یا نه، اما دست‌کم امیدوارم فیلم اکران شود و درآمد ناشی از آن مرهمی بر زخم‌های مالی‌ام شود! تا یک‌جور ریاضت تاریخی که زیاد هم برایم تعیین‌کننده نیست!

بااین‌حال به نظر می‌رسد این محدودیت‌ها در اکران فیلم برای کلیت فیلم هم بد نباشد. نظرتان چیست؟
چه بخواهیم و چه نخواهیم وقتی محدودیتی اعمال می‌شود، ‌خودبه‌خود مردم علاقه‌مند می‌شوند که فیلم را ببینند و طبعا به عامل تبلیغاتی هم تبدیل می‌شود. اصلا این کشش به سمت محدودیت‌ها یکی از خصلت‌های باستانی انسان است، چون کنجکاوی انسان را تحریک می‌کند. حالا هم انگار به عاملی برای اعتباربخشی به فیلم‌ها تبدیل شده است. گویی برخی از همکاران از چنین شرایطی بدشان نمی‌آید.

نظرتان درباره ایراداتی که به فیلم «خانه پدری» گرفته‌اند چیست؟
به نظرم «خانه پدری» هیچ مشکلی ندارد به‌جز سوءتفاهم. آن سال‌ها هم گفته بودم اگر شخصیت کبلِ حسن (مهران رجبی) که شغلش رفوگری سنتی فرش بود، شغل دیگری داشت؛ مثل راننده لوکوموتیو گارماشین، آپاراتچی یکی از چند سالن سینمای معدود آن زمان در تهران یا در تلگرافخانه‌ای، مسئول دستگاه مرس بود، آیا چنین سوءتفاهماتی برای «خانه پدری» به وجود می‌آمد؟ حتم دارم که به وجود نمی‌آمد، اما ظاهرا سرنوشت فیلم چیز دیگری شد.

ظاهرا هم هنوز نوبت به تعیین تکلیف فیلم «کاناپه» نرسیده؟
هنوز خبری ندارم!

 

منبع: روزنامه شرق



فیلم‌نت نیوز، رسانه به‌روز
اخبار روز سینمای ایران و جهان را در کانال تلگرام فیلم‌نت نیوز دنبال کنید

0

[ad_2]

لینک منبع

حبیب‌الله کاسه‌ساز تا آرام‌گاه ابدیش بدرقه شد

[ad_1]

جمعی از هنرمندان، سینماگران و مدیران فرهنگی صبح امروز (جمعه ۳۰ تیر) در ساختمان شماره دو خانه سینما گردهم آمدند تا حبیب‌الله کاسه‌ساز را تا آرامگاه ابدیش بدرقه کنند.

پیکر مرحوم حبیب‌الله کاسه‌ساز به سمت آرامگاه ابدی بدرقه شد.

جمعی از هنرمندان سینما و تلویزیون و مدیران فرهنگی صبح امروز (جمعه ۳۰ تیر) در ساختمان شماره دو خانه سینما گردهم آمدند تا با یکی‌ از تهیه‌کنندگان سینما که با ساخت آثاری مانند اخراجی‌ها و در چشم باد شناخته می‌شود و چند روز قبل براثر بیماری سرطان درگذشت، وداع کنند.

مراسم تشییع پیکر این هنرمند با اجرای سیدجواد هاشمی همراه بود و با قرائت قرآن آغاز شد.

در ادامه، ناصر شفق در سخنانی گفت: «حبیب آرامش و ‌خطاپوش بود. اولین بار سال ۵۹ در کوه‌های کردستان با او آشنا شدم که با همکارانش کار هنری انجام می‌دادند. وقتی مرحوم علی حاتمی از سینما رفت ده‌ها سال باید بگذرد تا کسی مثل او بیاید. در عرصه تولید هم، حبیب، علی حاتمی سینمای ایران بود.»

سپس سردار پورجمشید با دعوت هاشمی به جایگاه آمد و با تسلیت به حاضران در مراسم بیان کرد: «حبیب از مردان بزرگ و از همان‌هایی است که روزی که امام را خطاب قرار دادند شما به پشتوانه چه کسانی انقلاب کردید، گفت یاران من در گهواره‌ها هستند. من از کودکی او را می‌شناختم؛ در شکل‌گیری حرکت‌ها در دبیرستان برای انقلاب نقش فعالی داشت و در تثبیت انقلاب و نظام فداکاری کرد.»

او در ادامه گفت: «در دوران دفاع مقدس از اولین کسانی که با هم در جبهه ها حضور پیدا کردیم حبیب‌ بود.»

سردار پورجمشید ویژگی شاخص کاسه‌ساز را مدیریت در عرصه سینما و هنر دانست و گفت: «هنرمندان و هنر ما مدیریت خوب می‌خواهند چون حبیب با دست خالی آمد و امروز عرصه هنر ارزشی چهره‌هایی همچون ملاقلی‌پور، حاتمی‌کیا، سلحشور و شفق دارد و راه این‌ها ادامه خواهد داشت. من از طرف فرماندهان و پیشکسوتان دفاع مقدس تسلیت می‌گویم.»

مسعود جعفری جوزانی هم با اشاره به دهه ۶۰ و زمان جنگ بیان کرد: «من در دانشگاه حبیب را شناختم که همه چیزشان با همراهی دوستانش در اختیار رزمنده‌ها وجنگ بود. حبیب از آدم‌هایی بود که می‌خواست هنر را علمی بفهمد. حبیب درس خواند و با همه وجود با دوستانش کار می‌کرد.»
او سال‌ها بعد تهیه‌کننده‌ی «در چشم باد» شد و ذره ای از انرژی‌اش کم نشد. بیشتر اوقات عمر این هنرمندان هدر می‌رود و وقتی می‌میرند ارزشمند می‌شوند. در حالی که وقتی پشت دری بود و دنبال پولی بود تا کاری کند کسی متوجه نمی‌شد.»

او ادامه داد: «حبیب کاسه‌ساز با وجود دوستان زیادی که داشت خط‌بندی نشده بودند. من در زمان جنگ دیدم که چه بلایی سر بچه‌های ما آوردند و امروز نمی‌دانم چرا این خط‌بندی و جناح‌بندی سیاست‌زده‌ها وارد سینما شده است. گاهی به او ‌وصله‌هایی زده می‌شد ولی تلاش می‌کرد این خط‌کشی ها را بردارد. او عشق بود برای ملت و کشور و او را بیشتر از هرچیزی باید برای این ‌محسناتش ستود.»

مسعود ده‌نمکی دیگر همکار حاضر در مراسم تشییع پیکر کاسه‌ساز بود که در سخنانی با اشاره به نگرانی‌های شب عملیات در زمان جنگ گفت: «من در سینما نبودم و وقتی وارد شدم دیدم زمان ساخت فیلم همان‌قدر استرس و نگرانی دارد. من فکر می‌کنم بیماری ایشان ناشی از سختی کار در سینمای دفاع مقدس بود.»

سیروس الوند نیز بیان کرد: «من اولین بار آقای کاسه‌ساز را در دهه ۶۰ و هنگامی که در فیلمی بازی می‌کرد دیدم و با او آشنا شدم. ولی وقتی غیرشرعی و نادرست خودی و غیرخودی در سینما به وجود آمد او مرا غیرخودی نمی‌دانست و حتی به آقای عسگرپور زمانی پیشنهاد دادم که کاسه‌ساز می‌تواند مدیرعامل خانه سینما باشد در حالی که سلایق ما با هم خیلی تفاوت داشت.»

محمدمهدی عسگرپور هم در ادامه گفت: «ما امروز بدرقه می‌کنیم پیکری را که درست‌کردار و مومن بود و اهالی هنر از او خاطره خوبی دارند.»

عسگرپور همچنین گفت: «ظرف حوزه دفاع مقدس افرادی را وارد عرصه هنر کرد که فرهنگ‌ خاص خود را داشتند و ایشان نه فقط در کارهای خودشان بلکه برای افراد دیگر فعال در این حوزه هم کمک حال بود.»

در پایان منوچهر شاهسواری مدیرعامل خانه سینما در سخنانی اظهار کرد: «حبیب کاسه‌ساز به دیار باقی شتافت. در این شتافتن رازی است که فقط با تامل می‌شود فهمید یعنی چه. یار آن‌جایی است که آدمی با علاقه و عشق و محبت می‌رود و حتی نمی‌گوید به دیار باقی رفت، بلکه می‌گوید شتافت.»

او در ادامه گفت: «هیچ کس از این قاعده (مرگ) مستثنی نیست و آن‌چه باقی می‌ماند این است که در این جهانی که زندگی می‌کردیم با خلاقیت چه کردیم، چون معتقدم خلاقان ماندگارند. و امروز ادای حقی است برای کاسه‌ساز در خانه خودش و این خانه برای همه و ملک مشاع همه ملت است. امیدوارم‌ کسی شکاف ایجاد نکند چون سینما مثل ملت و کشور یکپارچه است. امروز به خانواده‌اش تسلیت می‌گویم و برایشان آرزوی صبر می‌کنم و به خودمان هم تذکر می‌دهم که از یکدیگر فرار نکنیم.»

این مراسم با مداحی کوتاهی از سوی جواد هاشمی و خواندن نماز بر پیکر مرحوم کاسه‌ساز توسط حجت‌الاسلام والمسلمین دعایی پایان یافت.

محمد حیدریان (رییس سازمان سینمایی)، حیدری خلیلی، علی سرتیپی، هاشم میرزاخانی، حبیب ایل‌بیگی، حبیب اسماعیلی، حبیب‌اله بهمنی، انسیه شاه‌حسینی، باشه آهنگر، مجید رجبی معمار و علی قائم‌مقامی از جمله دیگر هنرمندان و مدیران حاضر در این مراسم بودند.

 

[ad_2]

لینک منبع